Het dranktheater

assorted alcoholic drinks
Foto door KML op Pexels.com

De mooiste vakliteratuur vind ik nog altijd de uitgeschreven ‘lifestory’s’. Verhalen door de persoon zelf of door anderen geschreven. Het Pauperparadijs is zo´n verhaal. Een rauwe familiegeschiedenis over armoede en alcoholisme.

“Hoe goedhartig hij ook was, en hoe gezellig het kon zijn als hij op bijzondere dagen met veel theater sinaasappels ging toveren, vader viel thuis niet te handhaven.”

Zomaar een zin uit het eerste hoofdstuk van het boek. Uit het leven gegrepen en direct raak. Zo zijn verslaafden. Overal wordt een ´theater´ van gemaakt.  Als we het over hun drankgebruik gaan hebben begint het gedonder in de glazen pas echt. Maar dat is niet hun ware aard. Tenminste, ten dele niet. Ze spelen een dwangmatige rol. De drank heeft de regie overgenomen. Die bepaald de act en het script. Er zijn drie rollen die gespeeld worden; de rol van aanklager, redder en slachtoffer. In dat soort van ‘Bermudadriehoek’ mag hij wat van zichzelf laten zien. Niet teveel. Maar uiteindelijk zal dat weinige ook verdwijnen. Jammer, want in hun binnenste schuilt echt wel een goed hart. Van daaruit zou hij of zij een mooie voorstelling kunnen geven maar de gordijnen blijven dicht.

Het verhaal van het Pauperparadijs speelt zich af in een tijd van grote armoede, alcoholisme en landloperij. De speurtocht naar haar voorouders doen Suzanna (de schrijver van het boek) belanden in de strafinrichting in Veenhuizen. Geen prettige gewaarwording. Toch ziet ze kans om het zo te beschrijven dat je gelijk in de auto wilt stappen om er een bezoek te brengen. Dat heb ik toen ook gedaan. Eigenlijk zou ik dat met elk boek willen doen. Maar dat gevoel krijg ik in ieder geval niet wanneer ik bijvoorbeeld een bladzijde uit de DSM-5 lees. Maar dat is een ander ‘verhaal’.

Suzanna komt tot de ontdekking dat het niet alleen maar kommer en kwel was in haar voorgeslacht. Haar voorvader was namelijk soldaat geweest in dienst van niemand minder dan keizer Napoleon. Gevochten in roemruchte veldslagen. Wauw! Dat zijn pas verhalen die je aan je nageslacht wilt doorgeven. Die feiten zijn geen loze opvulling. Het geeft inzicht in iemands levensloop. De keus, of beter gezegd, het lot wat iemand geslachten eerder is overkomen, heeft invloed op de verdere geslachtslijn.

Aan het einde van het boek lijken armoede, rijkdom en alcoholisme ´familie´ te zijn. De ‘geslachtslijn’ die deze drie gemeen hebben lijkt niet verbroken te kunnen worden. De historische feiten bewijzen nogmaals dat actuele verslavingsproblematiek niet ver van vroeger afstaat. Integendeel, ik geloof dat alcoholisme voor een groot deel erfelijk bepaald is. Met erfelijk bedoel ik dan vooral geestelijk en materieel. In de vorige eeuw was alcoholisme gerelateerd aan veel of weinig geld. Of je nu in armoede leefde of in weelde. Er is vandaag de dag geen steek veranderd. Alcoholisme is een moeilijk te bestrijden gemeenschappelijke ‘ziekte’. Het stopt pas wanneer de alcoholist is overleden. De theatervoorstelling afgelopen en het gordijn is dicht getrokken. Maar net zoals de reactie van alle vezels van de drinker na een glas alcohol, schreeuwt ook het publiek na elke voorstelling; “we want more”. Het is één grote maskerade. We zullen nooit het echte script gewaar worden.

De auteur van het boek, Suzanna Jansen is romanschrijver en journalist. Schreef onder andere voor, NRC Handelsblad. Meer info over het Pauperparadijs kun je vinden op de website http://www.suzannajansen.nl. Het verhaal moet je zeker eens gelezen hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s