Wat maakt het uit?

time-for-a-change-1544344_1920Hoe vaak ik in een situatie heb gezegd “ach man, wat maakt het uit”. Ontelbaar. Afgelopen week ook nog. Wat mij opvalt is dat ik het zeg als ik gewoon geen antwoord weet, geen zin heb om uitgebreid de conversatie aan te gaan. Het is een kort antwoord om snel weer jezelf te zijn. Man, wat kan dat bevrijdend zijn. Het loslaten van de zogenaamde verwachting of verplichting om één of ander reactie te moeten geven die je niet eens ‘in huis’ hebt.

Eenmaal los van alles staat een individu altijd bloot aan nieuwe invloeden die uiteindelijk weer kan leiden tot gebondenheid en afhankelijkheid. Het is een eeuwigdurend proces. Je komt nooit echt los van waarden en normen. Je komt nooit los van bepaalde wetmatigheden. Net zoals wanneer je een steen optilt en allerlei soorten insecten een kant op ziet krioelen. De duizendpoot iets sneller dan de wurm maar toch. Ze hebben allen iets gemeen; vluchten voor iets of iemand. Welk gevaar dat is weten ze eigenlijk niet zo goed. Het is hun instinct dat plotselinge blootstelling aan het licht vraagt om actie. Maar ze zijn zich bewust dat ze kwetsbaar zijn. Geboren, en altijd gewend om vaak of misschien wel altijd in het donker te overleven en dan ontmaskert ineens het felle zonlicht hun schuilplaats. Nou ja, de zon? Het is eerder iemand anders die hier zo brutaal het leven van de verborgen wereld op zijn kop zet. Zo kan het ook voelen wanneer je losgewrikt wordt uit je mentale comfort zone. Iemand komt brutaal met woorden of daden in jouw verborgen beschermende wereld en, vertrouwde waarden en normen worden in het licht gezet. Wat moet je dan doen? Wegkruipen net als die duizendpoot en die worm? Waarheen en wat neem je mee je ‘schuilplaats’ in? Door onverwachte omstandigheden kun je geneigd of verleid zijn om je vertrouwde denken te veranderen. Maar er moet dan wel iets anders voor in de plaats komen.

Zoals die man die de stad achter zich laat en op het platteland gaat wonen. We maken de denkfout dat we dan kunnen veranderen. Misschien voor een klein deel. Maar overal waar we komen nemen we onszelf mee. Overal waar we weggaan laten we iets van onszelf achter. We zijn vanaf onze geboorte geprogrammeerd om ons aan te passen en niet om te veranderen. Veranderen is niet hetzelfde als aanpassen. Aanpassen is hetzelfde als gebondenheid en afhankelijkheid. Verandering is hetzelfde als vernieuwing. Net als een rivier die zichzelf creëert. Het overstijgt ons diepste denken en legt onbereikbare plaatsen van het hart bloot. Juist die onbereikbare plaatsen kunnen soms iets nieuws aan het daglicht brengen waar je geen kant mee op kunt. Doordat individuen zich aanpassen zijn nieuwe ervaringen een bedreiging voor hetgeen waarin je bent opgegroeid en de relaties die je bent aangegaan.

Verandering is; wanneer je hart ergens mee vervult wordt en het je nooit meer loslaat, je vanuit dat moment leeft en je leven daardoor een andere wending heeft genomen. Zichtbaar of onzichtbaar voor jezelf of voor anderen. Soms kan het zijn dat je ongezien met die verandering moet leven. Dat het fysiek of mentaal niet tot uiting komt. Het enige wat dan nog rest is accepteren dat je het uiteindelijk met die verandering ook wel zult overleven. Accepteren dat je het net als die insecten onder die steen ook wel gaat redden en wanneer het nodig is een kant op rent. Niet naar het licht maar naar het duister. Wat maakt het uit?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s