Als de aarde en ik een bromtol waren

spinning-tops-3536032_1920Stille tijd, meditatie en retraite zijn begrippen die het redelijk goed doen. Tenminste voor iemand die daarnaar op zoek is. Dan werkt het ook echt. Retraite is ook goed voor de kloosterkas. Maar het mag ook wat kosten om die zeldzame gebouwen te onderhouden.

We zijn druk en doen van alles en nog wat. Vaak met het oplossen van nutteloze problemen die niet echt veel bijdragen aan ons persoonlijke welzijn en dat van de aarde. Wie wel eens op een retraite in een klooster is geweest, weet hoe moeilijk het is om vanuit de dagelijkse nutteloze-probleem-oplossende-sleur te ontsnappen. Ik heb dat altijd als heel heftig ervaren. Stille tijd. Voor je het weet gaan er fysieke en mentale ‘alarmbellen’ af. Ik kan me de ochtend nog goed herinneren toen ik me bewust werd dat ik vandaag de dag een hoge prijs moet betalen voor een portie stille tijd zonder geluid.

Trouwens, als we voor elk probleem een materiële oplossing bedenken ontstaat er ook weer een tegenreactie; mensen worden alleen maar nonchalanter. Neem Boyan Slat. Hij heeft met ‘The Ocean Cleanup’ een geweldig initiatief op poten gezet. Mensen bewust gemaakt van de plastic zooi in de oceanen. Ik vind dat echt een inspirerend verhaal. Hij heeft mensen in beweging gezet. Het heeft echter ook een keerzijde. We onderschatten de donkere denkwijze van de mens. “Flikker maar weg het wordt toch wel opgeruimd”. Echte verandering ontstaat pas als mensen oprecht begaan zijn met zichzelf en hun omgeving; onze aarde. Niet alleen voor vandaag of morgen maar voor alle generaties die nog gaan komen.

Maar in ieder geval. ’s Morgens vroeg om zeven uur (ja, dat is voor mij vroeg) zat ik in de bank met een bak koffie en mijn Leesplan.

Oké, en nu stil zijn.

Aan de overkant geklepper van een brievenbus. De waarschijnlijk nieuwe krantenjongen probeert zijn veel te dik gevouwen krant door de brievenbus te persen. Nog meer geklepper. Tot overmaat van ramp begint onze hond ook nog te blaffen. “sssst..Af..sssst” Het klepperende drama van de verwrongen kranten vervaagt maar is nog een straatlengte hoorbaar. “Zou die *%$#! alle kranten zo toetakelen?” dacht ik nog een minuut lang.

Oké, opnieuw stil zijn. De dagelijkse tekst lezen.

Nestelt de hond zich in de stoel voor zijn ‘wasbeurt’ en begint onsmakelijk aan zijn testikels te slikken. Als je een hond hebt dan herken je dat gesmak waarschijnlijk wel. Door de vele vaak nutteloze geluiden die overdag ter hore gebracht worden valt dat nooit op. Maar nu wel!

De hond in het halletje bij de voordeur gedaan.

Stil zijn!

Getik tegen glas. Ik draai me om. De goudvis is begonnen met groot onderhoud. Stenen vliegen met harde klappen tegen het glas. Als een wilde gaat hij tekeer. Wil hij zelfmoord plegen of zo? Straks scheurt de bak aan gruzelementen. Oké, sterk overdreven natuurlijk. Maar elk steentje slaat nu in als een bom.

Ik geef een zucht.

Als de aarde een draaitol was, dan zijn mijn gedachten de zweepstok. Je kent het vast wel, zo’n ouderwetse draaitol. Ze noemen het ook wel een bromtol. Als je het niet kent dan google je maar even. Maar in ieder geval, ik maak mezelf gek maar ik kan kiezen; of ik zweep er frustratie na frustratie op los en ga een potje brommen of, ik laat de ‘aard-tol’ lekker draaien. Ik doe niet aan die gekkigheid mee. Live and let live, geef mijn portie maar aan Fikkie, Hastalapasta, toedeledokie. Ik wordt me ineens bewust dat het al een hele tijd geleden is dat ik het echte ouderwetse geklepper van een brievenbus gehoord heb. Mijn gedachten dwalen af. Wat zou er met die andere krantenjongen zijn? Was het wel een andere jongen? Toch knap dat hij al zo vroeg op pad is en waarschijnlijk zit hij straks weer in de schoolbanken. Prachtig. Daar kan ik van genieten. Zeg nou zelf. We zijn het bewuste genieten wel wat kwijt geraakt. Waar geniet jij nou meer van? Het machine-overstijgende stemgeluid van een manager of het gooien van een steentje tegen het glas door een goudvis? Waar geniet jij nou meer van? Het nieuwsbericht over alwéér een corruptieschandaal in het bedrijfsleven van enkele miljoenen of het geslik van een hond aan zijn testikels?

Van mij mogen er in ieder geval meer kloosters in Nederland komen. Inclusief veel vacatures voor nieuwe kloosterlingen. Niet dat ik dan vaak naar een klooster zal gaan, nee dat wordt wel een behoorlijk kostenplaatje. Nee, laat broeder abt en zuster Theresa met hun gemeenschap maar voor mij bidden. Heb ik meer tijd om wat anders te doen. Maar aan de andere kant; investeren in stille tijd levert altijd wel iets op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s